...سید مرتضی آوینی...

1-مي‌گفت: درس دادن در دانشكده‌ها خطرناك است، چون دقيقاً همان چيزي را درس مي‌دهند كه غرب از هنر تحليل كرده است و اگر من بخواهم مخالفت كنم هر روز بايد در دانشكده درگير باشم. حتي به بچه‌هاي دانشجو مي‌گفت: با خيال راحت تقلب كنيد و نمره بگيريد، چون آنچه در دانشگاه درس مي‌دهند به درد شما نمي‌خورد.

2-يك مقامي هست كه مي‌گويند جاي ساده‌لوحان است. مرتضي از اين لحاظ واقعاً ساده دل بود.اطرافيان فكر مي‌كردند او پياده است و متوجه نيست و از سادگي بدون در نظر گرفتن منافع شخصي و ميزان سوددهي مالي متناسب با مقدار كارش است كه اين طوري جان مي‌كند، اما او اتفاقاً به شدت باهوش بود و راهش را گير آورده بود.

3-شب‌ها بلا استثنا گريه مي‌كرد. 7 ـ6 نفر در خرمشهر در يك اتاق بوديم. طبقه بالا بود. يك پاگرد كوچك داشت مرتضي تا ساعت 2 مطالعه مي‌كرد. بعد بيرون مي‌رفت و تا نماز صبح گريه مي‌كرد.بعد بچه‌ها را براي نماز بيدار مي‌كرد. بعد از نماز هم كه مي‌خواست كمي بخوابد، اصغر و مرتضي [شعبانی] و سايرين شلوغ مي‌كردند. مرتضي فقط 2 ساعت مي‌خوابيد، صبح كه بلند مي‌شد مثل فرشته بود. اگر گريه‌هاي شب را از او مي‌گرفتند دق مي‌كرد.

4-او آدم ساده دلي بود. يادم هست عنايت را از خرمشهر به تهران آورده بود در ماه رمضان، ايام عيد هم بود. عنايت هم هوس ساندويچ سوسيس كرده بود. مرتضي تمام تهران را زير پا كرده بود كه براي او ساندويچ بخرد. خانم مرتضي هم به او گير داده بود كه چند وقتي كه خانه نبودي، حالا هم كه آمدي اين بنده خدا را با خودت آوردي. تو همين گير و دار، عنايت هم اصرار داشت تا در ميدان آزادي عكس يادگاري بگيرد و به نظرم همين‌ها بود كه او را برد.

5-او از آدم‌ها سئوال مي‌كرد، گاهي فردي كلي حرف براي گفتن داشت اما نمي‌توانست كيفيت وجودي‌اش را تعريف كند. مرتضي مي‌گفت: بايد يك نفر بيايد بتواند نقش اين فرد را براي ما بازي كند و حقيقت اين فرد را منعكس كند. به همين خاطر در بعضي از مواقع كه نمي‌توانست كاري كه در ذهنش دارد را به تصوير بكشد ناراحت و عصبي مي‌شد، اما ذاتاً بلد نبود حرف زشت بزند. او از بچگي اين كار را بلد نبود.

--  --  --  --  --  --  --  --

پی نوشت:

تشکر می کنم از آقای محمدعلی فارسی بخاطر اون روزهای که ما رو تحمل کرده بود...

توفیق باشد، کتاب شهید فرهنگ در روزهای آتی بیرون خواهد آمد

یاعلی